Mam na imię Grażyna, mam 59 lat i mieszkam w Poznaniu. Dwadzieścia lat temu zostawiłam moją dwunastoletnią córkę Martę i wyjechałam do pracy do Niemiec, wierząc, że to jedyny sposób na przetrwanie. Dziś Marta nie chce ze mną rozmawiać, a ja wciąż pytam siebie, czy naprawdę miałam wybór.
Mam na imię Grażyna i mam 59 lat. Moja córka, Ola, ma 32 lata i do dziś nie potrafi mi wybaczyć, że wyjechałam za granicę, gdy miała 12 lat. Ta decyzja na zawsze odmieniła nasze życie i do dziś zadaję sobie pytanie, czy mogłam postąpić inaczej.
Mieszkając sama w wieku 70 lat, Elżbieta często wspominała przeszłość, zwłaszcza swoją córkę, Genowefę, z którą nie rozmawiała od ponad dwóch lat. Jako sąsiadka i przyjaciółka często odwiedzałam Elżbietę, ciesząc się naszymi rozmowami przy kawie i jej fascynującymi opowieściami z podróży. Pewnego dnia Elżbieta podzieliła się bolesną historią swojego rozstania z Genowefą i tęsknotą za pojednaniem.